Γράφει η Μαρία Καλλίλα

Η μητέρα του Oscar Enander, όταν ανακάλυψε ότι ο γιος της έχει αχρωματοψία, σίγουρα δε φανταζόταν την εξέλιξή του σ’ έναν από τους διασημότερους φωτογράφους στον κόσμο.

Το γεγονός ότι όλα τα χρώματα για εκείνον ήταν τυλιγμένα και μπερδεμένα στις αποχρώσεις του μπλε, δεν τον εμπόδισε ν’ αγαπήσει τη φωτογραφία και στα κλικ του φωτογραφικού φακού του, να κάνει παιχνίδια με τις σκιές, το φως και το σκοτάδι. Η αγάπη του για το χιόνι και τις αντανακλάσεις που κάνει το φως πάνω του, τον ώθησαν ν’ αποτυπώνει με τη φωτογραφική του μηχανή σκηνές και στιγμές από ανθρώπους που έκαναν σκι.

Στην αρχή το τόλμησε εντελώς ερασιτεχνικά, φωτογραφίζοντας φίλους του σκιέρ. Λίγα χρόνια αργότερα η συνδρομή/εγγραφή του στο αμερικάνικο περιοδικό σκι, το Powder, του χάρισε το βραβείο για τη Φωτογραφία της Χρονιάς το 2003. Έτσι εντελώς ξαφνικά βρέθηκε ανάμεσα σε διάσημους, έχοντας στα χέρια του μόνο μια φωτογραφία ενός άγνωστου σκιέρ. Αυτό και μόνο αποδείχτηκε αρκετό για ν’ απογειωθεί η καριέρα του και να τον κάνει γνωστό για την ιδιαίτερη οπτική του, κυρίως σε φωτογραφίσεις χιονισμένων τοπίων και σκιέρ.  

Παρά το γεγονός ότι δεν ξεχωρίζει τα χρώματα στα ρούχα των αθλητών, έχει τρομερή αντίληψη των σκιών που δημιουργούνται σε κάθε τοπίο, αντικείμενο ή πρόσωπο και ξέρει να διαλέγει τη σωστή θέση, λαμβάνοντας υπόψη πως σε πολλές αν όχι σε όλες τις περιπτώσεις λήψεων μια συγκεκριμένης «σκηνής-φάσης», δεν μπορεί να υπάρξει δεύτερη ευκαιρία.

Ο Σουηδός φωτογράφος γυρίζει όλο τον κόσμο από τις Άλπεις ως την Αλάσκα, απαθανατίζοντας με τον πιο τέλειο τρόπο ό,τι του τραβάει το ενδιαφέρον, ώστε όταν κάποιος συναντήσει τις φωτογραφίες του, σε διάσημα περιοδικά ή στη σελίδα του στο Instagram να αισθανθεί ότι αυτό που βλέπει είναι τόσο αληθινό που από στιγμή σε στιγμή πιθανόν να ξεπηδήσει μέσα από τις σελίδες ή από την οθόνη.

Τελικά η αχρωματοψία του όχι μόνο δεν έγινε εμπόδιο στο όνειρό του, αλλά μάλλον λειτούργησε ως προσόν, με τον τρόπο που το διαχειρίστηκε ο Enander.